Аблокі нібы

Аблокі нібы шэрыя ціхія клеркі
Па абочыне вока палахліва плывуць
Купаламі ківаюць белыя цэрквы
і дамы адчыняюць каменныя вочы
Кабы глянуць куды людзі паволі ідуць

А стомленае цела доўга шукае
Дзе той кут у якім скажуць
Дык вось жа ён наш
За надзеяй зрада побач блукае
і якая ў лёсе перацягне з чаш


Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай