А. Дюма

Мы дзеці патаемнага агню,
Агню, які гарыць усярэдзіне зямлі,
Мы народжаны світанак і расой,
Мы народжаныя вадой,
Але раней за ўсё – мы дзеці неба.
Пакутуючы ад людзей, мы ад кахання іх гінем,
І тонкай нітачкай мы звязаны з зямлёй;
Тая нітачка – наш корань, наша жыццё,
А рукі мы працягваем да неба.
Бо неба – наша радзіма; адтуль,
Як з радзімы, душа прыходзіць да нас
І зноў вяртаецца туды:
Душа, наш водар, зноў ідзе на неба.


Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай