А. Дюма
Мы дзеці патаемнага агню,
Агню, які гарыць усярэдзіне зямлі,
Мы народжаны світанак і расой,
Мы народжаныя вадой,
Але раней за ўсё – мы дзеці неба.
Пакутуючы ад людзей, мы ад кахання іх гінем,
І тонкай нітачкай мы звязаны з зямлёй;
Тая нітачка – наш корань, наша жыццё,
А рукі мы працягваем да неба.
Бо неба – наша радзіма; адтуль,
Як з радзімы, душа прыходзіць да нас
І зноў вяртаецца туды:
Душа, наш водар, зноў ідзе на неба.
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию