Праз сто гадоў вяртаюся дадому
Праз сто гадоў вяртаюся дадому
Навобмацак у цемры шукаю шлях знаёмы
Шукаю ў памяці якім я быў тады
Як жылі нашы продкі , бацькі дзяды
Во згадваю , выбітныя людзі яны былі
Таленавітыя годныя сыны сваёй зямлі
Ваяры паэты навукоўцы
палітыкі ды мастакі
Я адчуваю сэрцам цягу й накірунак
З гонарам лягчэй ісці па свой прытулак
Я не з’язджаў але апынуўся на чужыне
Прачнуўся і не пазнаў у якой жа я краіне
Мне кажуць: прыйшоў ды выпі з намі чару
Але іду далей незважаючы на ліслівую ману
Столькі гадоў ў чужой хаце
Зарабляў чужынцам я багацце
Таму зразумела што на шляху маім
Шмат перашкоды падножак і хлусні
Пабіты ў цемры мае калені твар і локці
Але кожны удар сцвярджае гэта верны шлях
Бо хібны шлях заўсёды просты
І узнясу на чыстым белым месце
Сваёй крывёй здабыты родны сцяг
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Одна рецензия
Yefim Karasik
11.03.2024 - 19:24Давно не приходилось читать по-белорусски. К сожалению давно там не живу, но язык – родной. Спасибо за стихи.