День: 12.08.2025
Родны мой край беларускі
Цёплыя промні губляе,
Кідае сонца старое-
Быццам са мной размаўляе,
І ўспамінае былое.
Пушчы,рамонкі ля рэчкі
Сонейка грэе пяшчотай:
Каб сабіралі парэчкі
Дзеці з усмешкай, ахвотай.
...
Вернись ко мне, утраченное счастье
Вернись ко мне, утраченное счастье,
Вернись ко мне, забытая любовь.
Всё то, что защищало от ненастья,
Что в сердце отзывалось вновь и вновь.
И пусть вернется та, с кем было среди всех теплее,
Моя большая и желанная мечта,
С которой научился мыслить я смелее,
Кем очарован буду навсегда.
...
Когда мелодией концерта
Когда мелодией концерта
Наполнишь ты себя сполна,
Оттаит сердце вдруг и тотчас
Пробудит душу от сна.
И вдохновение легким флёром
Покроет плечи будто шаль,
Исчезнут рамки, сожаления:
"Уже так поздно", "Ах, как жаль".
...
Последняя радость
Больничный клоун не смеётся-
Ведь держит душу ангелка.
А сердце хрупкое чуть бьётся.
"Земная жизнь так нелегка".
Его глаза полны печали,
Потёк весёлый белый грим,
Он видел- дети умирали,
Так не узнав про светлый мир.
...
Натхненне
Стаміўшыся ад таксічнага інтэрнэт-соцыуму,
Я выбіраюся на свежае паветра, насустрач добраму.
Хачу прагуляцца са старымі сябрамі,
Ці паехаць у вёску з бацькамі.
Можа прыйдзе нарэшце натхненне...
...
Летась
Летась ты знайшла мяне...
Тым ранкам я слухаў як жаўрук пяе;
Аднолькавыя дні павольна ішлі як канвеер,
Калі ўжо ветрык новых змен павее?
Ты мяне знайшла, а потым і я адшукаў.
...
Мая вежа
Адкуль я іду і куды? Дзе спыніцца і калі?
Не хопіць і кнігі каб апісаць цуды, што я бачыў у жыцці.
У бухце адзін стаю, лёгкі брыз пераходзіць у шторм.
Мне б сысці на бераг, не блукаць, будаваць свой дом...
Я знайду сабе месца, сярод лясоў ды азёр,
...
Такія ж людзі (апавяданне)
Пятрусь Гаўрыловіч ведаў, што яны рана ці позна за ім прыйдуць. Калі ты займаешся антываеннай дзейнасцю ў таталітарнай дзяржаве, то твая ліквідацыя непазбежна…
Лістапад у бягучым 1941 годзе быў па-асабліваму змрочным – у народзе яго празвалі «плакальшчык», з-за багатага штодзённага дажджу, які нагадваў слёзы самога Бога. Нават барвістае лісце, якое ляцела ў магутным ветравым патоку прама з дрэў, было быццам змочанае крывёю, а не змяніла колер у выніку натуральнай прыроднай з'явы.
Лівень скончыўся гэтак жа раптоўна, як і пачаўся. Менавіта ў гэты момант гестапаўцы нахабна ўварваліся ў бар, у якім Пятрусь са сваімі нешматлікімі прыхільнікамі абмяркоўваў план уцёкаў з Германіі, якая, ашалеўшы, пачала называць сябе Трэцім Рэйхам і абвясціла вайну ўсяму цывілізаванаму свету. Бо самі пералётныя птушкі, якія ляцяць у цёплы вырай на зімоўку, так і клікалі за сабой, жадаючы забраць светлых людзей з гэтага цёмнага царства. Сябры Гаўрыловіч былі немцамі, нязгоднымі з фашысцкай палітыкай Гітлера, сапраўднымі патрыётамі, якія выбралі змагацца за мірную будучыню без нянавісці.
Сам Пятрусь па нацыянальнасці з'яўляўся беларусам, яго бацькі са шлляхты збяднелі настолькі, што вымушаны былі пакінуць родныя берагі ў пошуках лепшай долі, так яны апынуліся ў Францыі, калі Пятрусю было чатыры. А потым сталіся рэвалюцыі і крывавая грамадзянская вайна. Сям’я Пятруся не стала вяртацца на радзіму. Пазней, калі хлопец сталеў, яны змянілі Францыю на Германію, на жаль, не адчуўшы набліжэнне там нацызму. Калі звар'яцелы імперскаі ўрад развязаў вайну ў Еўропе, Пятрусь разгарнуў таемную барацьбу: распаўсюджваў антыфашысцкія ўлёткі па краіне, хаваў габрэяў, сваіх землякоў і іншых «ворагаў нямецкага народа». Так ён і наткнуўся на такіх жа добрых людзей, немцаў па нараджэнні.
І вось, трыццацігадовы Пятрусь разам з прыхільнікамі, толькі што сутыкнуліся з кашмарам кожнага мясцовага жыхара тварам да твару. Хаця яшчэ досвітку нібы дурны знак яго лузала нейкае пачуццё, нейкая стома і самота, з’явілася жаданне зрабіць нешта, што ён яшчэ не рабіў. Цяпер гэтае пачуццё навалілася на яго цяжкім баластам – на душы чагосці не хапала. Гестапаўцы тым часам адразу ж сталі паўкругам, адрэзаўшы ўсе шляхі да адступлення. Наперад выйшаў іх афіцэр, нізкі як цыркавы карлік, з ледзяным сакаліным позіркам і злавеснай усмешкай да вушэй. Акрамя сяброў Пятруся ў бары было яшчэ некалькі нічога не падазравалых наведвальнікаў. Усім прысутным было загадана стаць на калені і закласці рукі за галаву.
...
***
Я синий платочек одела на плечи
И ты меня встретил в задумчивый вечер,
Казалось на счастье тебя повстречала,
Казалось что счастья я раньше не знала.
Сама ведь я знала, меня ты не стоишь,
А всё же ждала, как окошко откроешь,
Сама я под вечер косу расплетала,
Сама тебе нет я тогда не сказала.
...
Новый мир
Кричал ученый: "Что же,люди?!
Мы воссоздали общий ад,
Где каждый каждого осудит,
За непохожий быт и взгляд!
В чудесно новом ярком мире,
Мы устремляемся на дно.
Дары природы не ценили-
Теперь страдаем от неё.
...
Жизнь
Улыбнувшись – подняться с утра,
Сделать кофе и всласть потянуться,
Осознать – как же жизнь хороша
И за булочкой в шкафчик нагнуться.
Распланировать нынешний день –
Понимая, что справишься, сможешь.
За окном ароматна сирень
Настроение на два умножит.
...
Не забывайце мову
Чаму забылі нашу мову ?
А колькі ж пацякло крыві
За права карыстацца словам
На роднай матчынай зямлі!
Чаму забылі войны,бітвы,
Дзе продкі моцнаю рукой
Адбілі долю нашай нівы,
каб заставацца разам з ёй?
...
Остаться человеком
Остаться человеком-достиженье,
Увидеть свет среди кромешной тьмы.
Когда вокруг буран ,когда сомненья
На шею цепью из свинца легли.
Остаться человеком очень сложно,
Когда вокруг тебя полно забот.
Ведь иногда бывает невозможно
Держать закрытым при конфликте рот.
...
Не увидев тебя вновь
Каждый день-это мука, каждый день пустота,
Не увидев тебя вновь, схожу я с ума.
Лишь в мыслях о тебе нахожу я свет,
Твой взгляд, твои очи-мой жизни ответ.
Как так случилось, что без тебя не могу?
Мне больно, хочу видеть тебя наяву.
Засыпать с тобой, с тобой же просыпаться,
А не видеть раз в неделю, не дожидаться.
...
Как много фобий у людей…
Как много фобий у людей –
О, Боже правый! –
Бояться можно лошадей
И волкодавов,
И пауков, и темноты,
И громких звуков,
Болезней, крови, высоты,
И взгляда кукол…
...
Я вернусь
Стою на перроне я
С любимою моей
Плачет горько же она
Отпускать не хочет
Злиться на меня
Что на войну отправили меня
Говорю я ей, -Дорогая я вернусь!
Прошли года, а меня всё нет
Кличут «без вести пропавший»
...
Я смерти не боюсь
Я смерти не боюсь, зачем её бояться.
Есть время, есть свой час, назначенный судьбой.
Её не избежать, как ты не старайся.
Господь назначил время, каждому своё.
Её не обойти, там не бывает взяток.
Вершить добро мы все, обязаны всегда.
Жить хочется конечно, желательно побольше.
Лишь бы не ходить, под самого себя.
...
Две стороны, одной жизни!
Вот попробуй, здесь не думать....
Когда всё рушится вокруг.....
Мыслями голова забита....
Сгустились тучи, резко вдруг.
Ведёшь себя, как тот ребёнок.
Главное, не паниковать.
Вопросы многие, решить можно.
Нам того, не избежать....
...
Жизнь одна.
Вот так мы, жизнь и проживаем.
В начале юности своей.
Допускаем все ошибки.
Сожалеем в самом конце, последних дней.
На душе и грусть, и радость.
Воспоминаниями живём.
Назад уже не отмотаешь.
Собой мы это унесём.
...
Жнівень зоры высыпле на неба…
***
Жнівень зоры высыпле на неба.
Выйду ў сад, пад хатай пасяджу.
Паглядзець на зорны лівень трэба.
Можа, так натхненне разбуджу
Не пісаць, не рыфмаваць, не марыць,
Проста жыць з натхненнем у душы.
Хай жыццё душу маю не старыць
...
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай