info@stihi.by

Вядома, што ніхто не будзе вечна

***
Вядома, што ніхто не будзе вечна-
Мялеюць рэкі, разбураюцца масты.
Прайсці дарогу шляхам млечным
Нам немагчыма, гэта лёс душы.
Я ведаю, але не вельмі разумею,
Як да таго душу падрыхтаваць.
Ці то, магчыма, ўсё яна ўмее,
Яе экзамен ёй самой трымаць.
Ці можа нейкім недарэчным чынам
Калісьці крылы жорстка адняла.
Ляцець не мае больш яна прычыны,
Не ведае навошта вышыня.
Сваёй душы сам мусіш адказаць
За ўсё, што не паспееш даць.
Вырошчваць крылы , ці то абразаць
Табе самому прыйдзецца рашаць.
Душы патрэбны рэкі і масты,
Ці нават мора, дзе жывуць кіты.
А можа толькі я ці ты,
Каб адарвацца прээч ад мітусні.

30.07.23

Похожие стихи:

  • У парку
    Пайду я з татаю ў парк. Як я люблю атракцыёны! Тут ёсць машынкі, лазертаг, І нават ёсць маленькі поні. Ён сумна ў вочы мне глядзіць І пакатацца запрашае, А тата...
  • Ужо хутка
    А неба, нібыта напілася морсу — Чырвонай рабінай набрынялі аблокі. Ляжыць пры дарозе каменьчык парослы — Усімі забыты, зусім адзінокі. Дзесьці нячутна лістота шапоча — Вецер даносіць асобныя словы, Быццам...
  • Порт
    Шлях ад сэрца да гора чужога Пралягае праз цені зямнога, Добра бачнага порту, Які Мае нейкую чорную сілу, Што вядзе чалавека ў магілу Ці ў адданыя чорту Бакі. 1.XI.1995...
  • ***
    Глядзіш у вочы, разумееш: Ты не патрэбны ім, Ты не патрэбны усім Ні сабе, ні ім. У тых вочках ёсць крышталі, зіхатлівыя агні, Толькі не цябе яны спаткалі, Адарваўшы вочы...
  • Зіма
    Снегам зацярушаны Ранак малады, Холадам абуджаны, Дом пускае дым. Вёдры загрымелі, Скрыпы палавіц, Подыхі мяцелі, Ціўканне сініц. Вёска ажывае, Сноў ужо няма. Холад нарастае. Цешыцца Зіма: Па палях гарцуе, Гойсае...
Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай

Стихи.бай