казка для дяцей і бацькоў

III СУСТРЭЧА З КАМЕТАЙ

Камяні сябры збіралі
Ды патроху падрасталі.
Сярод камянёў саміх
Шмат вялікіх і малых.

Склад у іх заўсёды розны,
Розны коляр, пах дзівосны,
Смак прыемны, крохкі пыл,
Надае ўсім зоркам сіл.

– Вось знайсці б такі адразу,
Каб нам падрасці ўжо разам! –
Марыў Ія нараспеў,
А навокал не глядзеў.

Усё змянілася раптоўна,
Засвяцілася чароўна.
Побач з Іяю заззяў
Вогненнай каметы* сплаў.

– Як зачэпіць, дрэнна гэта,
Паляціш з ёй па сусвету! –
Замігала Ая ў міг,
Падняла з-за Іі крык.

Сябра і не адгукнуўся.
У бок каметы павярнуўся,
Вочы вырачыў, як бык,
Ды надуўся, як індык.

– Велізарная якая!
Хвост які даўжэзны мае!
Хутка як яна ляціць!
Як цяпер яе злавіць?

– Мы злавіць яе не можам!
Ія, будзь жа асцярожным, –
Ая ва ўвесь голас свой
Закрычала сябру: – Стой!

Нешта трохі зразумеўшы,
І ад страху запыхцеўшы,
Ія ціха запытаў:
– Як пазбыцца дрэнных спраў?

Ая толькі паглядзела,
У трывозе замігцела:
– Што з каметай нам рабіць?
Бачыш, хутка як ляціць.

Спрытна так да нас нясецца,
Часу мала застаецца…
На яе арбіце ёсць
Не адзін нябесны госць.

Вунь планета там міргае
І святлом блакітным ззяе.
У планеты той імя
Вельмі гучнае – Зямля!

Гэта добрая планета.
На яе ляціць камета!
Трэба ўрэшце вырашаць,
Як Зямлю ўратаваць!

Ія зноў не варухнуўся,
Нават і не адгукнуўся,
Нібы ў ступары маўчаў,
На камету пазіраў.

– Ія, ужо выходзь з нябыту!
Трэба ёй змяніць арбіту!
Паляціць патроху ўбок,
Не адбудзецца наскок.

Можа зменім ёй кірунак?
Гэта будзе падарунак!
Стане побач пралятаць,
Камяні пачнем цягаць.

Пастарацца толькі трэба,
Каб нас не панесла ў неба…
Хопіць доўга гаварыць.
Мусім хутка ўсё рабіць!

Набліжалася камета…
– Мне не даспадбы гэта! –
Ад апошніх Аі слоў
Ія ўрэшце адышоў:

– Ну, наперад, сябра Ая!
На камету налятаем!
Як арбіты супадуць,
Станем камяні цягнуць!..

Жудасна было, цікава
Ім займацца цяжкай справай,
Ды пры гэтым паспяваць
За Зямлёю назіраць.

Зоркі добра працавалі,
Пыл і камяні цягалі
І стараліся хоць як
Памяняць каметы шлях.

А яна ляціць спакойна
Па сваёй арбіце вольнай,
Ды наровіць так звярнуць,
Каб сяброў у сусвет сцягнуць.

Ая крыкнула сярдзіта:
– Ды змяні ты ўжо арбіту!
Хоць на градус, хоць на крок
Павярні свой тоўсты бок!

І камета бы пачула.
Трохі галавой матнула
І панеслася ў сусвет,
Паміж зорак і планет.

Тут сябры ў задавальненні
Засвяцілі, як праменні!
Прачалі ў след ёй міргаць,
Прывітанні пасылаць.

Потым разам замаўчалі
І паволі пазіралі
На блакітную Зямлю,
Што плыла ўдалечыню.

Так ляцелі па сусвеце,
Па пракладзенай арбіце
Праз вялікі Свет стары
Зоркі – добрыя сябры.

Зоркі дзве, яшчэ малыя,
Да адважныя якія!
Іх чакаў далёкі шлях
І прыгод чароўны пах.

IV РАЗМОВА

Хіба я, дружок, праспала,
Бо табе не расказала,
Як у сусвеце між сабой
Размаўляе зорны рой.

Каб у эфіры* не згубіцца,
Ад арбіты* не адбіцца,
У сусвет сігнал падаць
Шмат патрэбна вывучаць!

Матэматыку знаць трэба,
Зорныя атласы неба,
Асяроддзя поўны склад,
Астраноміі* расклад…

Фізіку, літаратуру,
Хімію, IT – культуру*…
У школе ты не пазяхай,
На вучобу налягай!

Зоркі словы не ўжываюць,
Не крычаць і не спяваюць,
Падаюць сігналы ў свет
І да зор, і да планет.

Ды вылічваюць дакладна,
Хвалі выбіраюць складна,
Пасылаюць іх здалёк
У любы патрэбны бок…

Ая сябра навучала,
Усё тлумачыла, казала:
– Шмат у космасе ўсім
Небяспечных блытанін.

Ты мяне паслухай, Ія.
Калі блізка мы, адныя,
Чуеш добра ты мяне
Нават і ў моцным сне.

А калі не так складзецца,
Прыйдзецца нам разляцецца?
Будзеш што рабіць тады,
Накіруешся куды?

Мы паволі падрастаем,
Сабе веды набываем,
Ды надыдзе пэўны час,
Што пакліча справа нас.

Часу ёсць у нас нямнога,
Хоць і доўгая дарога.
Да туманнасці адной
Набліжаемся з табой.

Ужо наперадзе сустрэча
З гэтай дамай небяспечнай.
Нам кірунку не змяніць.
Асцярожным трэба быць…

Так ляцелі, размаўлялі,
Паступова набіралі
Разуменне, сілу, веды
Ды сусветныя сакрэты…

працяг будзе