Скарга
Заняпадшая культура
Спяшаецца да родных ніў,
Ідзе паэт дамоў панура,
Шыбкі конь яго спыніў.
І гаварыць па-чалавечы:
“Чаго пануры ты ідзеш?”
Паэт здзівіўся насампершы,
А потым кажа: “Ну і рэч!”
“Няма ўжо творчага спакою,
Спужаў мяне капытаў дроб,
Нясу я вестку за вайною
Каб не спяшаўся кожны ў гроб”.
Паслухаў конь душу паэта,
Штурхнуўся нечакана ў бок,
Каля яго прайшла карэта,
Паэт і конь пайшлі ў крок.
“Не разумею я ўсёй мовы,
Змяшаўся поўны ком ідэй,
Яшчэ з часоў сярэдняй школы
Клікаў да розуму людзей”.
“Але не чуў я аніколі
Падобнай думкі да мяне,
На ўсім радзімым наваколлі,
На ўсёй знаёмай мне зямле”.
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию