Прывіды вясны

І зноў, прывіды вясны
сякуць няяснымі дажджамі
маю ссутуленую спіну…
Я думаў,
вось,
табе
пакіну,
і праскочыўшы
між зыбамі…

От, вызвалюся і зажыву…

Але!

Зноў, зноў і паміж намі…
Успаміны аб агні,
агні кахання, што спаліўшы сэрца…
Аб ахвярным маім…
Развярстаем…

Яны няясныя…
Да дрыжыкаў у скуры –
так далікатныя…
Што дбайныя…

Да здранцвення…

Смутныя прывіды
дакучлівай вясны…


Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай