Параненыя мары

Я так хочу крычаць,
Але шэпт унутры ірве маю душу,
У натоўпе самотным стаяць,
Я на свабоду вырвацца мушу.
Нельга,гэта толькі пустыя надзеі,
Што за межы мар маіх выходзяць.
Няма ніякай іншай ідэі,
Якая ў голаву маю больш не прыходзіць.
І мару я ў рэшце рэшт,
Пад луною сідзячы,
Што пранізлівы той шэпт,
Учуюць душ, так тысячы…


Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай