info@stihi.by

і калі неба. . .

і калі неба імглою лечыць душу
А чорныя палі люляюць халады
і няма снега ў лютую сцюжу
Напэўна што і я прад Богам не правы

Напэўна і мяне стомленасць спавіла
і не хвалюе рот у акладзе вуснаў спелых
Напэўна і душа ўсяго мяне здала
і я ўжо ніхто кволы і змарнелы

Похожие стихи:

  • Істота
    (дыялог з душой) I Душа мая, ты не магла Паверыць у сваю краіну, Пакуль баялася святла І ўспамінала пра дзяўчыну, Што кінула цябе адну Пакутаваць у целе хворым… Адрынь мінуўшчыны...
  • Пра народ
    Народ наш давно ўжо не сцыц, пачуўшы уладнае «Цыц!»!...
  • Мой родны край
    Мой родны край, Жыцця куток, Душой спаткаўся я з табой, Залацішся радзімы каласок, Празрыстай восеньскай расой. Паветрам свежым умацаваны, Цудоўнай дзявочай красой, Прыгожы вобраз згуртаваны, Кашуляй апрануты ільняной. Вачэй валошкавых...
  • Істэрыя
    Турбуе, крыўдзіць гэта ўсё, Па крузе зноў ідзе, Бясконца прагінаюся, Знутры мяне грызе. Бо я хачу Хачу цяпер І сэрцам і душой Я вырвуся Я вырвуся, Каб страціць зноў кантроль...
  • Як жах
    Як жах з шчарбатых скал Мне выплюнуў туман цясніну Арліны клёкат рэхам прагучаў і ад ручая які ляцеў у правал Пыл вадзяны мяцеліцай У тую жа хвіліну і дзень як...
Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай

Стихи.бай