Хлусім пра каханне
(сучасная байка пра сябе радзіма)
Хлусім, сустрэўшыся,
адзін аднаму пра каханне.
Так прынята,
каб авалодаць
адзін адным…
А, авалодаўшы,
глядзім з спалохам
у чужую душу…
Чорт вазьмі –
хлусім, што гора – не бяда,
і што паладзім мы калі-небудзь,
што трэба толькі
па ледзь-ледзь,
не набліжаючыся да мяжы…
Калі ўсё гэта назаўжды…
Пражыць па плыні…
Так,
туды!
Дзе ўсе жыццё – суцэльны вір?!!!
І дзе апошні дурань той,
не разумее…
Да смерці
тая
візаві,
так прынята,
не адкруціцца,
усіх нас выхавалі так. З дзяцінства –
Сем Я…
Але, хай, чорт мяне вазьмі!!!
Хоць атруціш,
хоць знішчы,
завошта
усё жыццё
сабе хлусіш?!
А страсці…
І пяшчот…
На грош!
…А от, жыццё суцэльны вір.
Ну, а дурань не разумее,
ўзяўся – так цягні
свой воз.
Цягні яго, хоць галава трашчыць,
калі ўжо трапіў ты.
Як «кур ў ашчып».
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию