Доля
Самотны хлопец, год васьмі,
Стаіць адзін каля магілы
І моліцца, каб далі яму сілы
Яго любімыя бацькі.
На што пакінулі мяне вы?
Я нацярпеўся, не магу
Вярніцесь да мяне, малю!
Мне сніцца сон,
Адзін і той жа,
Як заклікае да сябе
Прыемны голас кожнай ноччу.
Вачам сваім не веру я,
Матуля кліча ўсё да хаты!
Але не можна і ступіць
Як быццам хтось мяне трымае,
Не хоча да матулі адпусціць,
А голас меркне, заціхае.
Прачнуўшыся ад болю ў сэрцы
На ледзяной, сырой зямлі ,
Я б так хацеў, каб у белым свеце
Ні якай не было вайны.
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию