Вечар
Ціха рэчка калыхалась у высокіх берагах,
дрэвы лесу люстравалісь у празрыстых грабянях.
Сонца нізка ўжо садзілася
адпачыць , за дзень стамілася,
потым зоўсім ужо схавалася ,
і вакол змаракавалася.
Сом у вір пад корч забіўся,
падлавіць рыбак змарыўся.
А сава расплюшчвае ўжо вочы,
паляваць гатовіцца да ночы.
У небе месяца няпэўны серп з’явіўся
і над рэчка новы вечар нарадзіўся.
Зоркі ў небе памаленьку выступаюць,
з месяцам у рэчку падаюць,купаюцца.
Змоўклі птахі,дрэвы- кроны цішынёй скутыя,
а еі шолаху не чутна,
ўсё вакол хутка супакой ахутае.
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию