Край азер і сініх рэк

Прыгажэй за Беларусь,
Няма на свеце краю.
Дзе бярозы шапталі ціха,
Абнімалі б тыя кветкі.

Тут раса – быццам слезы,
Што зімуе на зямлі.
А пасля – у летнім сонцы,
Срэбрам рэчкі зашумяць.

Тут шуміць дубровы гоман,
Спявае нежна верабей.
Ідзеш і бачыш, гэта…
Кветкі, ручаі і дрэвы.

Люблю цябе мая Беларусь,
Ты – як маці, што спявае.
Ціха, нежна калыханку,
Бо такога краю , лепей у свеце толькі ты.


Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай