Пад зялёнай, кучаравай ліпай
Заяц лапкі выцягнуў і хліпаў.
Не ад гора, не ад нейкай страты —
Ад ганарлівасці сваёй заўзятай.

«Я — найлепшы! — ён крычаў навокал. —
Я бягун, якіх не бачыць вока!
Ні ліса, ні воўк мяне не ўхопіць,
Толькі пыл мой іх сляды затопіць!»

Побач Вожык ціхенька пыхцеў,
На спіне сваёй тры яблыкі нёс.
Паглядзеў на Зайца, пакруціў
І такое слова ўставіў у размову:

«Можа, спрытны ты, касы, не спору,
Але розум — вось сапраўдны скарб.
Навошта бегчы, калі ёсць дарога,
Што вядзе да мэты без турбот?»

Заяц фыркнуў: «Што ты разумееш,
Калючы клубок, кароткія ножкі?
Ты ж пакуль да лесу дапаўзеш,
Я ўжо з’ем усе там ягадкі-крошкі!»

«Добра, — кажа Вожык. — Давай паспрачаемся.
Хто хутчэй да той сасны дабярэцца?
Той, хто першы, той і пераможца,
І таму пашана застаецца».

Заяц скокнуў, ледзь згадзіўся Вожык.
І памчаўся, як страла з нацягу.
Толькі пыл слупом! А што ж наш Вожык?
Ён скруціўся і… скаціўся з яру!

Пряменька, як шар, па сцежцы гладкай,
Праз кусты, лагчынкі, без прыпынку.
Заяц бег кругом, пятляючы ў страху,
А Вожык колам — проста да ялінкі.

І калі прымчаўся Заяц, задыханы,
Мокры ўвесь, з язык на барадзе,
Вожык ўжо сядзеў пад той сасною,
Ціха яблык свой апошні еў.

Заяц здзіўлена вачамі пляснуў:
«Як жа ты, малы, мяне абставіў?»
Вожык усміхнуўся: «Спрыт — не заўжды сіла.
Часам розум лепшыя шляхі знаходзіць».

Мараль тут простая, як божы дзень:
Не ганарыся спрытам безразважна,
Бо кемлівы розум і мудры план
Заўсёды перамогуць, гэта важна.