info@stihi.by

Я з’язджаю

***
Я з’язджаю з Радзімы, нібЫта канаю.
Будзе згублена ўсё, альбо знойдзецца зноў.
Засталося да шчасця ,насамрэч не знаю,
Колькі дзён, колькі слёз, колькі слоў, колькі сноў.

Небагата валіз, але шмат успамінаў,
Я цягну на сабе праз з дроту мяжу.
Мытнік зыркне ў мяне, ды не чыніць замінаў,
Кантрабанда мая дадае куражу.

Я вязу асцярожна як слоік з суніцай,
Прыхаваны рупліва ад чужынскіх вачэй:
Пах маленства, юнацтва пакуты, прымусы вязніцы-
Скарб, нікОму нябачны ,за ўсё хутчэй.

Я з’язджаю з Радзімы, аднак не кідАю.
Незаконна, з упартасцю дурня з сабою цягну ,
Ўсе часцінкі яе , тые, што толькі я памятАю:
Водар спелых суніц, шум дажджу, трэск у пЕчы агню….

15.02.23

Похожие стихи:

  • Мой край.
    Поле,безкрайнее поле, У вышыні жаўрук спявае. Расце збажына наўкола, І важкі колас паспявае. Там далей лясы,азёры, Вачыма ўсяго не акінуць. Там прырода тчэ свае ўзоры, Мне не забыць і не...
  • Вялiкi шлях
    Вялiкi шлях Зоркі ў цемры моцна зяюць, Побач з месяцам звычайным. I ніяк яны немаюць, Шлях звярнуць каб не туды. І заўсёды будзе гэта лета, Прыгажосці маляваць. Блакіт азер дарогу...
  • У мінулае вярнуцца…
    У сваю вёсачку вярнуцца Мне, хаця б, на адзін дзень, Абняць белую бярозу, Што на двор давала цень. Каб матуля ў вышыванцы Сустракала, як раней, Потым хутка накрывала Стол для...
  • Лістапад
    Лістапад Што адчувае Найпершы лісток, Які так раптоўна Свой шлях абрывае? Мабыць, ня ведае Што гэты крок Яго да зямлі Недарма набліжае. Што наўздагон, Як птушыная зграя, Іншае лісце Да...
  • Аб першым
    *** У шыпшынавым водары Тонуць начныя дамЫ. У абдымкі адно аднамУ Сном аддадзены мы. Мне сямнаццаты год, У кахання, вядома, свой час. І ніякае розніцы, Потым чакае што нас. Я...
Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай

Стихи.бай