Чамусьці
Чамусьці так склалося ў свеце,
Каб трошачкі хоць нешта зразумець,
Патрэбна страціць паўжыцця и мэтнасць,
Адчуць сябе на донцы и згарэць.
Нібы запалка да астатняга вугельца
Растаяць пад уплывам аганька
І апасля ў неба адляцець,
Каб атрымаць там крылы для жыцця.
І гэтак з кожным дзеецца чамусьці.
Не мае вагі ўзровень развіцця,
Бо калі хочаш расквітнець у думцы,
Спачатку трэба думцы адбыцца.
Ляцім бы матылі на свет да мары,
Не баючыся памыліцца ў дарозе.
І, рызыкуючы, прымаем у дых удары,
Але становімся ўсе лепей и цвярожэ.
І ўрэшце адбываецца дзівосна –
Пакусаная, з ранами, душа
Чамусьці спачуваць умее моцна
І разумець сапраўдны сэнс жыцця…
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Одна рецензия
Анна
20.04.2022 - 19:07А кто автор?