Чамусьці

Чамусьці так склалося ў свеце, 
Каб трошачкі хоць нешта зразумець,
Патрэбна страціць паўжыцця и мэтнасць,
Адчуць сябе на донцы и згарэць.
 
Нібы запалка да астатняга вугельца
Растаяць пад уплывам аганька 
І апасля ў неба адляцець,
Каб атрымаць там крылы для жыцця.
 
І гэтак з кожным дзеецца чамусьці. 
Не мае вагі ўзровень развіцця,
Бо калі хочаш расквітнець у думцы,
Спачатку трэба думцы адбыцца.
 
Ляцім бы матылі на свет да мары, 
Не баючыся памыліцца ў дарозе.
І, рызыкуючы, прымаем у дых удары,
Але становімся ўсе лепей и цвярожэ.
 
І ўрэшце адбываецца дзівосна –
Пакусаная, з ранами, душа
Чамусьці спачуваць умее моцна 
І разумець сапраўдны сэнс жыцця…
 


Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай