Стомленасць…
Прабач. Стамілася. І болей сіл няма
Працягваць далей гульню пачуццяў,
У пачуцця таксама ёсць імя –
Яны найлепшыя дарадчыкі і суддзі…
Няма ў душы ранейшага агню,
І гаспадарыць скрозь халодны розум,
За холад гэты я сябе віню,
Бо жорсткім стала сэрца ад марозу…
Нябачныя трымаюць ланцугі…
Свае пачуцці кінула за краты,
А па жыцці, як па вадзе, кругі,
І кожны круг падзеямі багаты…
А кожная падзея – гэта крок,
У будучыню крок, у невядомасць…
Для чалавека ён заўжды ўрок,
Багатым робіць ён маю свядомасць…
І сэрца запаўняе цеплыня,
А гэтай цеплыні ў пачуццях – мора,
І гэта ўжо далёка не гульня,
А стомленасць мая – зусім не гора…
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
2 рецензий к 'Стомленасць…'
Людмила Богданова
02.05.2025 - 12:01Спадабаўся Ваш верш, Святлана. Асабліва апошнія радкі!
Светлана Бреус
05.05.2025 - 13:43Дзякуй вялікі, Людміла! З цеплынёй….