У свеце столькі таямніц
І дзіў нязвыклых воку.
Цікаўнасці ж няма граніц,
Імкнемся да вытокаў.

Калісьці цудаў было сем
У старажытнасці глыбокай.
Іх час скасіў амаль усе –
Стагоддзі ймчалі скокам.

А што ў наш сучасны век?
Няма чаму дзівіцца?
Пакінь адрыну і засек,
Дай адпачыць зямліцы.

Ты спіну выпрастай сваю
І позірк кінь уверх к аблокам
За хлеб надзённы ў баю
Ты стаў амаль глухі, бязвокі..

Вось бабка ўзяла пад мільён
Даляраў са шкарпэткі.
Збірала то на цытрамон
І іншыя таблеткі.

Аддала злодзею, а той
Да грошай вельмі хцівы.
Але ж і пенсія ў старой..
Ну чым табе не дзіва?

А вунь галосіць дэпутат:
Няма каму араць палеткі,
Мясіць рукамі хімікат
І нюхаць пар плавільні едкі.

Спытаеш ты, а дзе тут цуд?
Тут справа ў кадраў недахопе..
Шукае шыю ён у хамут,
А дзеці ўсе яго ў Еўропе.

Там шчупака злавіў мужык –
Трасе яго інспектар.
А тут у аленя трапіў штык –
І можна, то ж дырэктар!

Плаці падатак на зямлю
За заўтра й дзень учарашні.
А сядзеш на шашы ў дзіру –
То ўчастак нічыяшні!

Такіх дзівос у нас хапае
Жывем у чароўнай казцы.
А можа й здацца, так бывае..
Што мы ў казцы ў пастцы.