Вечар Вочы. . .

Вечар Вочы ў пустэчу нібы ўпалі
Снег у паветры смуткам вышываў
Ветру несапраўдныя імгненні ап’янялі
і за кустом ручай нешта млява жаваў

і я быццам вінаваты
ужо баюся быць сабой
Ліхтары цьмяна каючыся асвятляюць мяне
Птушачка пырхнула Спыніся Пастой
Ну хтосьці ж павінен спытаць
Як справы мае


Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай