Вечар Вочы. . .
Вечар Вочы ў пустэчу нібы ўпалі
Снег у паветры смуткам вышываў
Ветру несапраўдныя імгненні ап’янялі
і за кустом ручай нешта млява жаваў
і я быццам вінаваты
ужо баюся быць сабой
Ліхтары цьмяна каючыся асвятляюць мяне
Птушачка пырхнула Спыніся Пастой
Ну хтосьці ж павінен спытаць
Як справы мае
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию