Падымаю вочы ў неба…

***
Падымаю вочы ў неба:
З лёгкай шэранню блакіт.
Там нічога ўжо не трэба,
Толькі зорак малахіт.

Зоркі там цвітуць, як мальвы.
Лёгка дыхаць там і пець.
Недзе там прытулак мамы.
Хоць разок бы паглядзець!

Там ты зноў дзіцёнкам будзеш,
Сум пакінеш на зямлі.
Пра трывогі ўсе забудзеш,
Там галактык караблі!

Там зямное шчасце – дробязь,
І ў душы – не пустата.
Там пануе толькі вобраз
Ўсёабдымнага Хрыста.

Казанская, 21. 07. 2022 г.


Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай