Дзедава хата

Сто гадоў дзедава хата
Месца роднае трымае –
Бачыла ўсяго багата,
Дабро толькі ўспамінае.
Як было вяселлю цесна
Ад сяброў ды сваякоў.
Шчыра прынялі нявесту,
А з ёй куфры з дзвюх бакоў.
Ганарысты сваёй парай
Дом ў каханні поўным жыў,
Маладыя песціў мары,
Жыхароў сваіх любіў.
Гадаваліся ў ім дзеці,
Потым унукаў чарада.
Ўсё для іх – пакоі, клеці
Ды ў калодзежы вада…
Далей старасць, адзінота,
Сад счарнелы ды кладЫ.
Маразы альбо вільгота
Бураць крохкія муры…
Толькі ўвесну, як лістота
Прабівае ў неба шлях,
Калі ўсёй сваёй турботай
Сонца падае на дах,
Дом уздыхае, ўспамінае
І цяплее дзе-нідзе,
Дзверы крыху адчыняе,
Як прыедзем – аджыве.
Непарушна нас чакае
Толькі гэты дом стары
Любяць нас, за што не знаю,
Хаты дзедавай муры.

18.01.25


Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай