Дождж

Зь ціхай скрухай ідзе па зямлі
Дождж, нібыта дзядок лядашчы
А на ім – шэрыя лахманы.
Сьліна льецца з старэчай пашчы.

Вецер б’е яго ў сьпіну і ў твар
Ускудлача яго й на ўцёкі.
Дождж дурэе тады. Бы вядзьмар,
Пачынае шалёныя скокі.

Ён ірвецца ў шыбы дамоў,
Ён грукоча па дахах ад злосьці,
А пасьля ён сыходзіць далоў…
Бо ніхто не запросіць у госьці.

08.04.2026 г.

(вольная інтэрпрытацыя верша зь нямецкае мовы, аўтар: Вольфганг Борхерт)


Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай