Прышчом убогім . . .

Прышчом убогім ноч заціхла
Растаў сну нябачны шкілет
Я неяк устаў
Вакол усё брыдка і рыхла
і зразумеў
Мяне няма
Прастыў мой дажа след

То быў не я
іншы шукаў ачаг выратавальны для пахмелля
іншага білі дрыжыкі
Па пальцах што памерлі на руцэ
У вачах калыхалася чарка зелля
і ў срэбры бы размазаны кругі


Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай