Прышчом убогім . . .
Прышчом убогім ноч заціхла
Растаў сну нябачны шкілет
Я неяк устаў
Вакол усё брыдка і рыхла
і зразумеў
Мяне няма
Прастыў мой дажа след
То быў не я
іншы шукаў ачаг выратавальны для пахмелля
іншага білі дрыжыкі
Па пальцах што памерлі на руцэ
У вачах калыхалася чарка зелля
і ў срэбры бы размазаны кругі
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию