Куплет 1.
Ён бачыў, як шлі яны ціха па сцежках, дзе стэліцца імгла,
Як вецер глушыў іх крокі, але дарога сама іх вяла.
Яны падымаліся з сутонку, нібы з даўніх забытых старонак,
Няслі сваю песню, як полымя, што свеціць у шляху без межаў.
І кожны, хто чуў іх голас, затаіў дыханне, быццам час спыніўся,
Як быццам сама цішыня ім дарогу ўпершыню адкрыла.

Прыпеў.
Так шлі Магілёўскія дзяды — пясняры, што захоўвалі вякі,
Іх песня была як малітва, іх праўда — чыстая, як рака.
Яны збіралі па свеце і радасць, і боль, і сляды,
І кожны, хто чуў іх голас, ведаў: гэта ідуць пясняры.
Так шлі Магілёўскія дзяды — вартаўнікі памяці дзён,
І свет станавіўся святлей ад іх цёплых агнёў.

Куплет 2.
Ён бачыў, як майстр іх сустракаў ля парога, дзе сыходзяцца шляхі,
Як позіркам вырашаў: ці варты той, хто просіць з імі ісці.
Ён слухаў, як навічкі спяваюць, як трымаюць дыханне радкоў,
І калі душа іх гучала — даваў ім дарогу ў свой круг і парог.
І той, хто ўваходзіў у братэрства, нібыта нараджаўся нанова,
Як быццам знайшоў сваё месца, якога так доўга шукаў.

Прыпеў.
Так шлі Магілёўскія дзяды — пясняры, што захоўвалі вякі,
Іх песня была як малітва, іх праўда — чыстая, як рака.
Яны збіралі па свеце і радасць, і боль, і сляды,
І кожны, хто чуў іх голас, ведаў: гэта ідуць пясняры.
Так шлі Магілёўскія дзяды — вартаўнікі памяці дзён,
І свет станавіўся святлей ад іх цёплых агнёў.

Куплет 3.
Ён чуў іх тайную мову — як шэпт забытых часоў,
Дзе слова нараджалася з болю, з хлеба, з ветру, з зорных імён.
Чужы не зразумее ні намёку, ні сэнсу, ні схаванай рысы,
А брат пазнае імгненна, як сэрца пазнае свае сны.
І ў гэтай мове была сіла, што трымае светы на вазе,
Як быццам сама цішыня ім дарогу давала ў лесе.

Прыпеў.
Так шлі Магілёўскія дзяды — пясняры, што захоўвалі вякі,
Іх песня была як малітва, іх праўда — чыстая, як рака.
Яны збіралі па свеце і радасць, і боль, і сляды,
І кожны, хто чуў іх голас, ведаў: гэта ідуць пясняры.
Так шлі Магілёўскія дзяды — вартаўнікі памяці дзён,
І свет станавіўся святлей ад іх цёплых агнёў.

Куплет 4.
Ён бачыў іх сходы ў карчмах, дзе ноч станавілася лёсам,
Дзе спрачаліся строга і сумленна, дзе праўда стаяла сцяной.
Там дзялілі шляхі і землі, вырашалі, куды ім ісці,
І кожны трымаў сваё слова, як камень у далоні шляху.
Іх братэрства не ведала хлусні, не цярпела пустых размоў,
І кожны бераг сваю гонар, як святло ад начных свечэй.

Прыпеў.
Так шлі Магілёўскія дзяды — пясняры, што захоўвалі вякі,
Іх песня была як малітва, іх праўда — чыстая, як рака.
Яны збіралі па свеце і радасць, і боль, і сляды,
І кожны, хто чуў іх голас, ведаў: гэта ідуць пясняры.
Так шлі Магілёўскія дзяды — вартаўнікі памяці дзён,
І свет станавіўся святлей ад іх цёплых агнёў.

Куплет 5.
Ён бачыў, як людзі сустракалі іх так, быццам у дом увайшло святло,
Як дзяды прыносілі весткі, якіх больш нідзе не было.
Яны былі жывой летапісам, што ходзіць па свеце сама,
Іх крок быў як стук сусвету, іх песня — як даўняя цемра.
І нават калі яны зніклі за лініяй далёкіх дарог,
Ён ведаў: іх шлях застаўся — як вечны зямны парог.

Прыпеў (фінальны).
Так шлі Магілёўскія дзяды — пясняры, што захоўвалі вякі,
Іх песня была як малітва, іх праўда — чыстая, як рака.
Яны збіралі па свеце і радасць, і боль, і сляды,
І кожны, хто чуў іх голас, ведаў: гэта ідуць пясняры.
Так шлі Магілёўскія дзяды — вартаўнікі памяці дзён,
І свет станавіўся святлей ад іх цёплых агнёў.