День: 08.10.2024
Холодно в ноги
Холодно в ноги, туман и октябрь.
Кухни вспотели от огненных плит.
Солнечный зайчик задорен и храбр,
В сердце осеннее смело летит.
Вечная нежность в кровати под утро,
Греет суровая лампа в ночи.
Ты как песчинка, как маленький будто,
Ловишь ладошками солнца лучи.
...
Опять под Курском танки
Опять под Курском танки,
Немецкие горят.
Враги в них, как ни странно,
На русском говорят.
С Житомира и Львова,
Под натовской рукой,
Течет кровь наша снова
Славянская рекой.
...
Еще погожие деньки настанут, обязательно
Еще погожие деньки настанут, обязательно
И солнце выйдет из за туч с улыбкой, обаятельной.
И будет робко ветерок в кудрях березы путаться,
А бабье лето с грустью в шаль тумана станет кутаться.
Слезинкой скатится роса по тонкой паутиночке,
А ночью дедушка мороз, изящные картиночки,
...
Вечно второй
Знакомое чувство – ты вечно второй?
И, как не стараешься, – вовсе не первый.
Как-будто бы проклят своею судьбой,
Как-будто бы порчу навёл кто-то скверный.
Не то, чтобы зависть и ненависть гложит,
Но очень обидно бывает порой.
Ещё один год непростой тобой прожит,
А ты всё равно ещё только второй.
...
Вот попугай на жердочке сидит…
… пенат, зовомый попугаем…
И. Дмитриев
Вот попугай на жердочке сидит,
Прекрасная задумчивая птица,
Тоскует в клетке золотой, томится,
На волю в мыслях сладостных летит.
Когда ж вода из крана потечет,
...
Другi шанец (Мініяцюра)
Другi шанец
Наступіў момант, якога так доўга чакалі адны і так моцна баяліся другія.
Сёння супрацьстаянне дзвюх цывілізацый скончыцца. Мяркуючы па ўсім, гэта будзе апошняя бітва для нас, бо рэшткі нашых ударных брыгад, сабраныя па ўсёй галактыцы, уяўляюць сабой ужо далёка не той магутны кулак, якім яны былі яшчэ нядаўна. Вартае жалю відовішча - тры дзясяткі скатаваных, якія прайшлі некалькі запар бітваў, крэйсераў, трэць з якіх ужо не ў стане манеўраваць і ўхіляцца, і некалькі сотняў такіх жа патрапаных знішчальнікаў "Іголка" супраць клінка смерці крэатаў – армады, якая складаецца з сотні баявых машын. Машын, якія на парадак пераўзыходзяць нашы і па ўзбраенні, і па хуткасці. Машын, якія нясуць на сваіх бартах больш за дзве тысячы звышхуткіх знішчальнікаў.
Бязлітаснасць крэатаў нам добра вядомая. Яны пазбаўленыя якіх-небудзь пачуццяў, акрамя нянавісці і жадання бязмежнага панавання, таму разлічваць на якое-небудзь гуманнае стаўленне з іх боку да сябе ў выпадку паражэння не прыходзіцца. Усе з нас гэта добра разумеюць і ведаюць, як зрэшты, ведаюць, і тое, што пераможца ў гэтай апошняй бітве ўжо вядомы. Нам засталося толькі адно - прымусіць крэатаў як мага даражэй заплаціць за нашы жыцці. Мы - салдаты. Нам не прывыкаць паміраць. Тут, у космасе, гэта адбываецца хутка. Значна цяжэй будзе тым, хто застаўся абараняць планеты. Калі яны не загінуць у баі, то іх чакае жах крэацкага рабства, павольная смерць ад голаду і хвароб…
Але апошні загад нам ужо аддадзены, аддавацца развагам няма калі ды і бессэнсоўна.
Я на сваёй "ігле", разам з рэшткамі маёй эскадрыллі іду ў апошнюю атаку. Стрэл і... Адразу ж за ім асляпляльная ўспышка ў маёй галаве…
Няўжо я так хутка загінуў? Не, быццам бы жывы, але дзе я? Белы пакой без дзвярэй, без вокнаў, пасярэдзіне стол. Я ляжу на ім, не прывязаны, але рухацца не магу – маё цела мяне не слухаецца. І галасы - жорсткі мужчынскі і пяшчотны меладычны жаночы. Пра што кажуць - не разабраць. І зноў ўспышка. Перад вачыма з шалёнай хуткасцю змяняючы адзін аднаго, праносяцца карціны, якія выклікаюць у мяне то дзікі жах, то бязмерную радасць, то гора, то шчасце, то трывогу, то сум, то надзею. Дыхаць становіцца ўсё цяжэй і цяжэй. Затым раптам усё знікае, становяцца чутныя галасы. Пра што кажуць не разабраць. Шум і боль у галаве не даюць засяродзіцца. Галасы становяцца ўсё цішэй і цішэй, як быццам кудысьці аддаляюцца. Прападаць. І зноў ўспышка ў мозгу. І зноў карціны, ці дакладней будзе сказаць кадры войнаў і свету, пакут і асалоды, любові і нянавісці. Сэрца, здаецца, выскачыць з грудзей. Паветра вакол стала густым, як кісель – хапаю яго ротам і п'ю глыткамі. На гэты раз перадышка яшчэ карацей. Боль становіцца яшчэ мацней. І галасы, неразборлівыя галасы, якія змяняе чарговы паток кадраў пра зло і дабро, хлусні і праўдзівасці, подласці і сумлення, пачварнасці і прыгажосці.
Мой мозг ужо гатовы лопнуць ад усяго ўбачанага. З вачэй градам льюцца слёзы болю, крыўды, нянавісці, прыкрасці, радасці і шчасця адначасова. І я крычу. Крык выносіць ўсе прывіды. І становяцца чутныя галасы. Выразны жорсткі мужчынскі: "Ну, што скажаш?”. З апошніх пакінутых сіл напружваюся, каб пачуць адказ, але жаночы голас гучыць вельмі ціха, каб разабраць тое, пра што гаворыцца. Чамусьці менавіта гэтая немагчымасць пачуць сказанае ў адказ мяне пачынае мучыць мацней, чым боль і ўсё ўбачанае мной раней, але бялявы туман засцілае мае вочы, прадвеснік чарговы ўспышкі, прымушае мяне ў думках рыхтавацца да чарговай порцыі катаванняў. Але ніякія катаванні не наступаюць. Туман рассейваецца раптоўна. Я разумею, што зноў знаходжуся за штурвалам сваёй, ужо не раз латанай, ладна патрапанай, "іголкі". А эфір жа проста-такі раздзіраюць здзіўленыя воклічы маіх субратоў: “ Што адбываецца? Што здарылася? Гэта проста немагчыма".
...
Корми птиц
В минуты скорби унылой,
Во время осенней хандры,
Под грузом печали постылой,
Щемящей тебя изнутри,
Попробуй довериться птице,
Летящей вдали за окном,
Не знающей, где приземлиться,
Но вряд ли тужащей о том.
...
Курсом на Доминикану
Запах горячей земли,
Западный ветер принёс,
Гасит на шхуне огни,
Рослый, курчавый матрос.
Океанический шторм,
Зверем голодным реви,
Дарят небесный восторг,
Листья священной травы.
...
Возможно
Быть должен обязательно свой собственный поэт
У девушки, у женщины и даже у старушки?
Нет.
Вось дождж. . .
Вось дождж прысеў на вочы хаты
Вось ветрык снегам за каўнер
А луг скрозь у лужах як шчарбаты
і дзень увесь у вільгаці цяпер
А ты ідзеш дзе неба не дарога
А дзе дарога прошлага няма
Згубіў ты нешта ў сябе самога
Дзе прошлае
...
Обитель блаженныхх
Там , где кончается небо,
Там начинается солнце,
Там забываются беды,
И родные смотрят в оконце.
Там, где все ещё детство,
Там смех ручьём льётся,
Там чудесное место,
И песня души там поётся.
...
Осень, я тебя не ждала…
Осень, я тебя не ждала
И совсем уж не ждала,
Моросит Дождями небо,
Беспредельно нет тепла.
Мне б колачиком свернуться,
Отлежаться до весны,
Интересно ли, дождутся ль
В этот раз глаза лучи?!
Тьма кромешная и сырость,
...
Ночная сказка
Ночная сказка: пальмы, шум прибоя.
И ветер сам не свой при виде нас.
Песок и солнце, воздух полон зноя,
На ужин сок кокоса, ананас.
Закатом разукрасился багряным
Беспечный, одинокий небосклон.
Мы родинки на теле океана,
Мы ароматных нежностей флакон.
...
Тщеславие
Вспышек блики, блеск в глазах,
Из всех углов о вас упоминание,
Перебормотанны на всех устах
Речами с влажным придыханием;
Земная слава: тлен и прах,
Тщеславье: душам усыхание,
Не позабудьте впопыхах:
Мишень всегда в центре внимания.
/АК/
...
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай