ЗЯМЛЯ БЕЛАРУСКАЯ

Калыша вецер жыта каласкі,
У іх праменні сонечныя ззяюць,
І сінія, як неба, васількі
Світанка нараджэнне сустракаюць.

Скланілася над чыстаю вадой
Зялёная раскідзістая верба,
Лагодны зберагаючы спакой,
Як волаты, дубы трымаюць неба…

Гляджу на беларускую зямлю,
Ды Божы дар душою адчуваю.
Яе – матулю родную маю –
Паклонам нізкім раніцай вітаю.

І дзякую за кожны новы дзень,
За тое, што калісьці нарадзіла,
І за ласкавы сонечны прамень,
І за крыніцу, што вадой паіла…

У соснах па-над берагам рачным
Зноў удыхну паветра прахалоду,
І разам з гэтым подыхам лясным
Пачую трапяткую асалоду

Сваёй зямлі – і простай, і святой,
Якой жыву і аб якой малюся.
Сябе адчую часткаю малой,
Жывой часцінкай роднай Беларусі!


Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай