Замкнуты, размаўляў агонь з агнём…

Замкнуты, размаўляў агонь з агнём
У кволай цішыні шкляное вежы,
Але не асьвятляў пустога лежа,
Дзе муза голым правяла крылом.

Пагляд нясьмелы ўзьнёсшы ўздоўж калён,
Натрапіў вязень на нямыя межы —
Мо полыскам ліхтарняў іх разрэжа,
Блакіт пусьціўшы ў душны адытон?

Ґірлянда, сплеценая ім, таміцца,
Але чакаць прывыкла Таямніца:
Даўно яна ў халоднай вышыні,

Забытая людзьмі, жраца ня знала.
І кроў пяе пад націскам кінжала
Харалы Найвышэйшае гульні.

Жнівень 2026


Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай