ВОСЕНЬСКIЕ ДУМКI

Дождж I дождж, якi ужо дзень,
Студзiць, старанна, ен горач лета,
Тушыць сонечны прамень,
Заклiкае восень на парог сусвета.

Сумна птушкi пакiдаюць гнёзды,
Дрэвы панiклi ад цяжбы вады,
Неба у шэрай сукенцы сумоты,
Дзень нiбы ноч. И так ужо заÝжды.

Ý сэрцы цiхенька схавалася жальба:
Пра лiпень, што шчодра цяплом абдае,
Кветкi не вабяць страчаным фарбам,
И ручаямi сумота плыве.

Можа то сталасть крадзецца зладзейкай?
Розум не хоча гады прынiмаць,
Думкi iмкнуцца, знайсцi дзе лазейку
Каб боль i хваробу не адчуваць.

Мары – прыладзяць парадак жыцця.
Лета i восень сяброўкамі зробяць.
Мальбою да сонца, слязою дажджа.
Бабiна лета, раптам, прыходзiць.


Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай