Вечаровы цуд
Затока спала. Над вадой
Лунаў туман, і цішыня
Была сяброўкаю маёй
На схіле сонечнага дня.
Начная цемра ля ракі
Блукала між старых дубоў,
Аеру моцныя палкі
Стаялі ўздоўж ля берагоў.
Знікала сонца. Далягляд
Палаў у сонечным агні,
А я лавіла вечаровы цуд,
І ўсе імгненні скарбамі былі.
***
P. S.: У якасці ілюстрацыі выкарыстана праца Анатоля Кіма “Затока”.
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Одна рецензия
Татьяна Богданович
23.08.2026 - 20:22Чароўны верш, дзякуй, Івета!