Вечар перад Вербнаю нядзеляй.

Ішла з работы ўчора я пад вечар
І несла гаспадарчых дум цяжар.
Пакрыху ўжо сутуліліся плечы,
Ды раптам збоку ўбачыла пажар.

На захадзе бы золата іскрыла,
І, павярнуўшы ўправа галаву,
Пабачыла нябесную я сілу,
Што малявала для людзей вярбу.

Галіначкі вярбы ўверх глядзелі.
Далей, бы гаспадыня палажыла,
Упрыгожыла да Вербнае нядзелі,
Каб з ёю ў царкву ісці. Во сіла!

Во вечар перад Вербнаю нядзеляй!
Відаць, намаляваў вярбу Усявышні
Той белаю нябеснаю кудзеляй
Напомніць каб пра свята – бо не лішне.

І некуды прапала раптам стома,
І рук маіх яна ўжо не зложыць.
Бягу дамоў, спяшаюся, вядома,
Каб вербачкі да свята ўпрыгожыць.

13.04.2025


Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай