Вецер заснуў . . .

Вецер заснуў у сівізне ўжо старой травы
Неба агалілася перад раніцай ў вокнах
Я застыў у нейкай нябачнай паласы
Нібы перакулены і размазаны па нескланяльных догмах

А догма прыліпла як след ад фальшывай ўсмешкі
Але яна толькі след учарашні на жывым целе
Жывём як спяваем бы гаротныя пешкі
Дзе словы нібы ніткі
Якія не могуць зацыраваць нашы ірваныя мэты
Што жывыя мы яшчэ мелі


Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай