Бог любіць Троіцу – трэцюю кару найбольш.
Наіўная стая, сталі мы мясам на боршч!
Нас зрынулі з трона, дзе Homo – вянец эвалюцый,
Цяпер мы звяно ў ланцугу – нас з’ядуць без прылюдый!

З нябёсаў, як хмара, спускаецца воінства мошак!
Шакуюць памерам атрады спецназаўцаў божых.
Над намі вялізна спяваюць, кружаць карагоды,
Даўно бо засмажыла нашыя трупы спякота!

Летняя печка – не студзеньскі блендэр ад Google –
Блэндай, скачы – агонь-апякун кожны вугал
Абмацаў. Застанецца нам толькі пакорліва скласці
Далоні на сэрцы, сябе жа ў цмокавай пасці.

Сусед па пакоі вось стогне з пясчанай завеі,
Глытае гарачую каву, шматаецца веер.
Мне смешна да колікаў – хворы пісьменніцкі розум
Прыдумаў, што сонца знішчае яго, як пагрозу…

Дэвіз на харугвы паэта: пакуль ты гарыш
Творчым працэсам – пішы, без правоў на барыш.
Але што, калі раптам згару я ад сонца, згарэўшы
Як творчы шматочак ад шэрай і правільнай рэшты?

І хай не прадыхнуцца ў свеце заслужаных свяціл,
Як бы не палілі і не смажылі каб сам ты зацвіл,
Штодзённа хапляйся смялей за пяро і разоў
Гэтак пяць пад рабро ім – пакажаш, хто пан тут, лязом!