Ветрык
Па верхавінах дрэў гуляе ветрык,
Ён гойдае галінкі, забаўляе.
То сціхне, то закружыцца ў паветры,
Як быццам туры вальсу выпраўляе.
Ён сумаваць не дасць, узніме хвалі
У зялёным моры маладога лесу,
І шум падымецца, і гоман балю,
А ветрык выбярэ сабе прынцэсу.
З бярозкай тонкаю, з бялюсенькім камлём,
Уабдымку ён жартуе і гамоніць,
І лашчыць голле ёй, заве сваёй,
І ад яе зусім не адыходзіць.
А раніцай зноў выглянула сонца,
Панёсся ветрык з лесу маладога,
Пакінуў завушніцы на бярозцы
І ўспаміны сумныя былога.
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию