Вядзе дарога да заснежанае вёскі,
Там на ўскрайку дом стары стаіць,
У плоце паадвальваліся доскі,
Прыгледзешся – ён быццам ціха спіць…

“Што бачыш ты ў снах сівых, Старэча,
Як месяц не выглядвае з-за хмар?”
Мо гаспадыня ўвіхаецца ля печы,
А ў сенцах нешта ладзіць гаспадар?

Даўно тут не скрыпелі палавіцы,
Сцяжынкі белым снегам замяло…
І толькі мышы скачуць па паліцы,
Ды вецер стукае ў трэснутае шкло…

Ці мабыць мроіцца табе, як на Вялікдзень
Садзяцца да святочнага стала?
Зіма мінула, хутка лета прыйдзе –
Пакоі поўныя надзеі і святла.

Малодшы сын, як адыходзіў у войска
Ў край суровы тундры і снягоў,
Пад вокны з лесу пасадзіў бярозку,
Прасіў, каб дачакалася яго.

Бяроза вырасла, шуміць, гудзе ля хаты,
У рэчцы шмат сплыло с тых пор вады…
Даўным-даўно прайшлі ўжо ўсе даты,
А хлопец не вяртаецца сюды.

Яшчэ, бы камень, зруб, фундамент цэлы –
Умелі справу ладзіць мужыкі.
Усё зроблена з душой рукой умелай,
Здавалася, што прастаіць вякі.

Без спросу дзічка вырасла над ганкам,
Ад часу, пэўна, уржавеў замок…
Ня верыцца, што зноў Калядным ранкам
Увысь над комінам пацягнецца дымок.