Учынак
Не спяшайся і не мешкай,
Ідзі павольна ды без спешкі.
Азірніся ды забудзь наўвогул,
Навошта цябе тыя прыгоды.
Раскрый вочы, пабач наваколле,
Павітайся з ідучым насустрач.
Ты, як белка ў коле, усе пашаш
без продыху, сябе марнуеш…
Раскрый грудзі, чалавек, чалавеку.
Кажы ясна і добра аб кожным!
Не страшыся рабіць дабро людзям,
Навошта страшыцца, навошта?
Мая прыпавесць не пра адвагу, не пра карысць і славу, не пра гучныя загалоўкі, не пра людзей павагу.
Мая ж прыпавесць пра ўчынак, што падыме з кален разбітых, што атрэ твар слязлівы, што пакажа душы прыпынак. Той прыпынак, дзе сэрцу лепей, той край, што цяплом аддаецца. Вось тады, балюча параненае, сэрца па-новаму заб’ецца.
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию