Снег сябе не пазнае. . .

Снег сябе не пазнае
Асеўшы ў белым
Сонца нібы чужы твар
Які нясе страх
Лес быццам разгладжаны
На полі мелам
і паветра зламанай спіцай
Безабаронны як некрануты крах

Я астуджаны реальнасцю
З стомленым целам
і чаго ж я хачу А хачу проста жыць
Неба ў блакітным цукры
У вечнасці спелай
Божа дапамажы мне
Дараваць сабе
і ў гэтым міру душой
Не астыць


Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай