Завіруха брахала. . .

Завіруха брахала бы сабака мая
Сцякаючы хваляй каб вырвацца ў высь
Сняжынкі
Як ветру старая хлусня
Лёталі
Празрыстай соллю ля каменных ніш

А раніцай
Світанак разлёгся на блакітным снягу
З размаху сарваўшы павуцінне ў цьмы
Мароз ліняў
Завіруха адстагнаць змагла ў начы цішыню
і ўспыхнула неба глазурай
Дзіцяцей што не знае віны


Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай