Вецер пстрыкаў. . .
Вецер пстрыкаў
Па языкам змёрзлых луж
Неба за цёмным брывом
Выгарэла ад болю
Ручай з марозам змагаўся
Як злоўлены вуж
і дарогу нібы абсыпалі
Буйнай соллю
А паветра без маршчын
Што малое дзіцяці
Прастора маўкліва
Цягне ў нікуды
Як пустая вада
Мяне некалі праводзіла ў жыццё маці
Тады я так і не зразумеў
Каго ей было да слёз шкада
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию