Мой дудар
Там, дзе сцежкі ўюцца між пагоркаў,
Дзе туман цалуе верхавіны,
Жыў дзівак, не ведаючы гора,
З дудкаю з галіны верабіны.
Ён не меў ні срэбра і ні злота,
Толькі неба, вецер ды прастору.
І была адна ў яго турбота —
Музыкай сустрэць світанак-зору.
Як выводзіў ён свае напевы,
Заміралі ў захапленні птушкі.
Шапацелі згодна з песняй дрэвы,
І ківалі кветкі на ўзлеску.
Мелодыя лілася, нібы рэчка,
То журботнай хваляй калыхала,
То будзіла ў кожным сэрцы свечку,
Што надзеяй і цяплом палала.
Людзі йшлі здалёк яго паслухаць,
Прыпынялі справы і размовы.
І здавалася, што ў кожным руху,
У гуках — сэнс жыцця адкрыўся новы.
Ён іграў пра росы на світанні,
Пра палёт буслоў над родным краем,
Пра няспраўджанае ў свеце каханне,
Пра зямлю, якую мы губляем.
І калі заход сціскаў абдымкі,
І знікаў апошні промень сонца,
Заставалася ў душы ўспамінкам
Песня дудкі, што гучыць бясконца.
Так і жыў той чалавек самотны,
Хоць заўжды быў з музыкай у пары.
І ляцеў яго напеў пяшчотны
Над зямлёй, пад самыя пад хмары.
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию