Слязою боскай
Не запалілі ў хаце
Святла… Было нядаўна.
Жылі там бацька, маці,
Уходжваліся спраўна.
А зараз – ціш… Маркотна.
На небе цёмным – месяц,
Прыгорблены, самотны,
Шляхі людскія меціць.
То заплыве за ліпу,
То ў вокны заглядае…
Нібы чакае скрыпу
Дзвярэй, што адчыняюць.
З далечыні сабака
Нічыйны заскуголіць…
Галодны небарака?
Ці стомлены ад волі?
Ні рохкае ў свінінцы
Свіння, не гакне гуска…
Сцякае па галінцы
Раса слязою боскай.
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию