Схавайце муз сваіх, паэты!
Калі прыгнёт на іх не знойдуць,
Ва імя усёй дзяржаўнай мэты,
Услед за імі боты пойдуць.

І будзе грукаць марш ў сэрцы,
Пакуль далоні цягнуцца да нажа.
Бо шыю лашчыць подых смерці,
А не кахання мілая душа.

А толькі сціхне гук жахлівы,
Як зноў спыняцца сэрца дзеў,
За гулам звонака тужлівым
І брэхам псоў каля дзвярэй.

Зямлю вакол акропяць кулі,
Як кроў пайдзе па берагах.
А цяжар ускінутай уперад рулі,
На муз застанецца грудзях.

Бо дыктатура сеіць роспач,
Узрасціўшы збожжа на крыві.
І толькі крыж пакіне побач,
Загіблым музам хто жывы.

Схавайце ж муз сваіх, паэты!
Здалеўшы збегнуць да мяжы,
Змянілі б імя, усе прыкметы,
І не вярталісь бы заўжды…

І вось яны ў чужыне ўюцца,
Застаўшыся ў спакоі ледзьве.
Як зноў грудзі рука імкнецца
Амаль пачуўшы грукат недзе.

І так заўсёды ціснуць грузы
Іх душу, закранутую ў няшчасці.
Але не вернуцца аднойчы музы,
На землі, дзе ўскарміла маці.

Бо з ночы ў ноч іх трэпле памяць,
Як страх у сэрцы ўскаласіў,
І кінуў іх ў жаданні страціць,
Пагоні мклівай ўспамін.

…

Таму, схавайце муз сваіх, паэты!
І можа, ўсё ж вернуцца аднойчы…
Як дзіўны сон на землі страты,
Ізноў ускалышаны ў ночы.