Раней я марыла лятаць
Наваражыла мне восень лекі,
І паклала ў кадку.
Водар імха падмяшала ў узвар із лістот.
На захадзе, сонца ў жбан наліла, для парадку
Пырскнула кроплю сумоты, ды дробку маркот.
Ліст закруціла апошні ў кола вяселля,
Водар смалісты сабрала ў маністы даджджу,
Ружыя воблакі склала ў свет летуценны.
Калісці я марыла: нават лятаць я магу.
Надзеі і мары – ў шалёных вятроў скрыжаванні,
Колькасць жаданнеў – зоркай да долу ў нагах.
Міласць Гасподня –цярплівым у выратаванне,
А непазбежнасць істоты – у адплатных даўгах.
Ну як? Жывое ты ці не маё каханне?
Зусім забыла, што я марыла лятаць.
Ці трэба, дарэчы, маліць спачуванне?
Каханню, як восені, час надыйшоў нас пакідаць.
(Перевод с русского « Совсем забыла- умею ли летать» автор Мила Бриз.)
Спасибо автору за вдохновение.
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию