Люблю я добрым часам расказаць
Пра тое, як было ў дзяцінстве светла,
Як мы любілі ля агню спяваць
Ды івалгі нам падпявалі ў ветлах.

А сёння я хачу вам расказаць
Юнацкі ўспамін адной жанчыны,
Сугучны ён з маімі, так сказаць
І вам яго паслухаць ёсць прычына.

Мо нешта ён напомніць раптам вам
І вернецеся вы ў сваё юнацтва,
А не – дык проста слухайце, бо там
Было ўсё так, што толькі ўсміхацца.

Ішло лета, пахла сенам і малінай,
Закончыліся ўжо ў клубе танцы,
Да веснічак правеў хлапец Ірыну
Ды ўсё яны не могуць развітацца.

Не разыйсціся ім, кахання вязням,
Пайшлі яны ў веранду цалавацца,
А гэтым часам давялося з лазні
Дзяўчыны бацьку за паўнач вяртацца.

Пабачыў ён каханкі-цалаванкі
І каб дачушцы любай не пашкодзіць,
Сабраўся ён назад, ступіўшы з ганку,
З другога боку хату абыходзіць.

Ды як жа яму ў спальню зараз трапіць?
Падумаў – і засталася адно.
І здзіўлена пытала бацьку маці:
Міхась, чаму ты лезеш праз вакно?

Ды як жа мог падвесці ён дачушку?
І, каб замяць прыгоду, ён убок
Сказаў, прылёгшы вухам на падушку:
“Ну нешта трохі зблытаў незнарок”.

І раніцай пасміхвалася маці,
Усмешкаю адказваў бацька ёй.
Ён ведаў, да любімага дзіцяці
Прыйшло каханне гэтаю вясной.

Жадаў дачцэ ў думках добрай долі,
Шчаслівага кахання на ўвесь век.
Пра далікатнасць бацькаву ніколі
Дачцэ ўжо не забыць. Во, чалавек!
18.12.2025