Помню, як тата прынёс два кашы…
***
Помню, як тата прынёс два кашы,
Поўныя восеньскай белай імжы:
“Можа, Таццяна, вазьмі пасушы…
Хоць стараватыя, ды не стрымаўся.
Глянь, які грыб ля дарогі папаўся!”
Помню, як мама даіла кароўку
І за грыбы тыя бралася лоўка:
Нешта сушыла, а нешта варыла
На керагазе, як іх перамыла…
Поўныя восеньскай белай імжы,
Тата і мама заўсёды ў душы…
Зараз хаджу па грыбы я таксама,
Толькі не сушыць, не варыць іх мама.
Ў лес, калі сеецца восень імжой,
Тата ніколі не возьме з сабой…
Помню я кропелькі белай імжы,
Татавы вочы, грыбоў два кашы…
04. 02. 2024 г.
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию