Нічога
Нічога, я разумею жа
Дзе скончыцца межа.
Праз якую мне нельга
Зазіраць, нават мелькам.
Буду верным я пажам,
Пастаўлю, як скажаш.
І растваруся ў тумане,
Як заўгодна васпані.
Самотны на вулку
Спяваю за булку.
Хоць гэтым шчаслівы, –
Не хопіць на слівы.
Не хопіць вам, пані,
Зараблю яшчэ пені.
Засмажуся ў піцу
Каб вам накарміцца.
Мне скарбаў ня трэба
Карозію б згрэбці
Ад сэрца, стань той
З кім буду сабой…
Не склалася ў дваццаць,
І скласціся ў трасцы
У магіле змаглі бы –
Ціхмяна шчасліва.
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию