Навальніца
Лета, спякота, блакітнае неба,
Не зварухнецца, нават, лісця цень.
Хутка, над гаем, цягнуцца хмары,
Цемру сплятаюць у сонечны дзень.
Гром разнясецца рэхам заўзята,
Далеч заціхне, гоман спыніць.
Вецер, разбуджаны, ўскочыць вар’ ятам.
Пыл панясе, аж ваколле дрыжыць.
Вогнішчам блісне, трызубцам заўецца,
Маланкі- царыцы на бале разгул.
Зноў барабанам гром адгукнецца.
Балем кіруе нябёсны Пярун.
Пагрозліва, лютасна ідзе навальніца,
Дождж з абурэннем водамі б’е.
Вецер штурхае пад дахам байніцы.
Маланка з грымотамі жах надае.
Пакорліва, сціпла ваколле згадзіцца,
Прымае пагрозу і смутак з нябёс.
Зялёная далеч згодна схіліцца.
Свежасцю пэўнай, празрыстасцю слёз.
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
2 рецензий к 'Навальніца'
Валентина Гераськова
16.06.2026 - 18:16Вельмі прыгожы Ваш верш, Святлана ! Яркі і дынамічны ўзор пейзажнай лірыкі! Напісаны жывой беларускай мовай, твор паказвае класічны сюжэт — раптоўны пераход ад летняй гарачыні да магутнай навальніцы. Дзякуй за верш! Творчых поспехаў Вам!
Светлана Ковалёва
16.06.2026 - 21:15Мне вельмі прыемна, што Вам спадабаўся верш. Дзякуй за шчырыя словы.