Наша лета
Я памятаю добра тое лета,
Каханне неслі мы ў сабе і мару,
І ты з рамонкаў мне дарыў букеты,
А мама недзе ехала ў Самару.
Канешне, ты застаўся начаваць,
Жыццё іскрыла паваротам новым,
Праспала я работу і стаяць
Засталася недоеннай карова.
Што? Восем? Як магла праспаць я? Як?
З каровай шпарка беглі мы на ніву,
Дзівіліся суседкі: “Вось дык так!”
А была бессорамна-шчаслівай.
А ты спяшыў дамоў праз усё сяло,
З усмешкай усе віталіся с табою,
У вас ужо каровы не было,
Суседка частавала сырадоем.
Усім было ўсё ясна -ты папаў,
Вяртаюцца ў восем не з гулянак,
Узахлёб на дубе бусел клекатаў
Пра тое, што жыцце неспадзявана.
Складанасці і радасць пачуцця,
Усё ў ім віруе ўперамешку…
А тое лета ўспамінаю я
З вяселаю шчасліваю усмешкай.
11.11.2025
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию