Маме.

Your page rank:

Ужо пятнаццаць вёсен ты не з намі,
Ды кожны раз цябе я ўспамiнаю,
Калi ў квiтнеючым чаромхай маi
Сваёй дачкi гадочкi адмячаю.

Усё ў двары не так без тваёй ласкi,
Кот незнаёмы мяўкае натужна.
Даўно ўжо няма «фашыста» Васькi,
З якiм у цябе не ладзiлася дружба.

І толькi, як раней, абапал плоту,
Пад белым светам веснавое поўнi,
Ружовыя, без усякае турботы,
Цвiтуць твае любiмыя пiвонi.

У паштовай скрынцы ключ, як i заўседы,
Замок адкрыла, гучны ляскат клямкi…
Мо не прыйшла яшчэ ты з агароду?
I стол пусты, i ля яго дзве лаўкi.

Як я цяпер любоў тваю шаную!
Усё здаецца, як зайду ў хату,
Што голас родны твой iзноў пачую,
І ты мяне спытаеш: «Донька, як ты?»
5.05.2025


Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай