То быў панядзелак,
А я сядзеў як афэлак.
Прачнуўся слабы,
Відаць, чуў я тады,
Што неўзабаве пачую
Тую навіну благую
Ад бацькі свайго с тэлефона,
Што памерла прабабуля мая
Не дажыўшы да дзевяноста
Тых паганых месяцаў трох…

І спусцела ў душы на хвіліну,
А бацька, ўжо сеўшы ў машыну,
Паехаў да той да радзімы,
Каб пабачыць бяздыханны твар
Бабулі сваёй адзінай, любімай.

А слёзы залілі вачыма,
І сэрцу майму ўсё цяжэй
“Прабабуля… — усклікаю я ціха — чаму не быў да цябе я бліжэй?..”
“Чаму шлях мяне той далёкі
Аддаляў ад тваіх вачэй?..
Не пачую я больш палёгкі,
Калі трэба было да цябе,
Маёй крохі, прыязджаць усё
Часцей і часцей”…

Ужо позна склікаць да Бога,
Будзем заўтра яе хаваць,
А вы, лю́быя людзі,
Не забывайце сваіх абдымаць.
Няхай будуць старымі, слабымі,
Можа пахіць не будуць на ўра,
Але будзьце з імі ўсё бліжай,
Бо жыццё — ніякая не гульня.
Хоць на паўзу, магчыма, не ставім,
Але чыкпоінт у нас ёсць —
Гэта любыя родныя нашы,
Якія прымаюць такімі,
Як ёсць.

І няхай будуць снег ці зной,
Можа сваркі, а можа агіды,
Вы заўсёды вяртайцесь,
З сабой вы прыносьце да іх
Прывіды, каб захопіць старых,
Ды суцешыць у іх старой барацьбе
За здароўе сваё,
Ды ў цяжкіх рухах пакрысе…